Een leven is een zijden draad
Een ieder weet dat ooit het draadje
breken gaat
Overlijdensgedichten – pagina 36
Konden we nog maar even met je praten
Konden we nog maar even bij je zijn
Jou te moeten missen doet ons heel veel pijn
Een wereld van mensen
zo vol macht en zo dicht
Een wereld van sterren
zo zacht en zo licht
Vind je rust in jouw wereld
eindeloos, onwezenlijk, veilig
Lieve ma en oma, je was zo dapper
maar het ging niet meer
Je was zo moe en legde je hoofd neer
De lichtjes waar je zo van hield
zijn nu vast altijd om je heen
Je opgewekte karakter zullen we allemaal
missen
want je laat ons nu alleen
Het leven is een optelsom
van goed en kwaad
van lief en leed
Zij samen bepalen de waarde
van dat wat leven heet
Het ligt niet
in de lengte
of zwaarte van tijd
of iets
je lief en dierbaar is
Het ligt
in de diepte
van het verlangen
in de liefde
waarmee je lief hebt
In de liefde
ligt
het verdriet
als je verliest
En je huilt
omdat
in je tranen
je liefde ligt
De zon zal voor je stralen
aan de andere kant
Hij is je komen halen
wees vrij en laat je leiden
door Zijn hand
— ingezonden door Ineke Bakker
Ooit zal ik bestaan en leven
Ooit zal ik leven en gaan
Ooit zal ik gaan en sterven
Ooit zal ik sterven en bestaan
— Melanie Bonnes
Ik heb gebeden om een wonder
wel zoveel duizend maal
Het menselijk hopen ging ten onder
en Gods wil staat centraal
Dag lieveling, ga heen in vrede
jij was bereid te gaan
Hij die troost zal bij ons wezen
en naast ons blijven staan
Moeders sterven niet
Ze leven verder in hen
die ze liefhebben
— ingezonden door Monique
Ieder afscheid op aarde
is een weerzien in de eeuwigheid
— ingezonden door Monique
De liefde die ons samenhield
De vreugde die we deelden
De hoop die we beademden
De wonden die we heelden
Het kan niet dat dit over is
Als ieder ijdel streven
We hopen dat het verder gaat
En dat we over - leven
— ingezonden door Monique
Je weet dat het leven niet eeuwig duurt
Dat je op een gegeven moment geen roer meer
hebt dat je stuurt
Maar wat doet het pijn als het zover is
Dan weet je pas wat missen is!
— ingezonden door Dorothé Janssen
Hij was het leven nog niet moe
Maar zijn lichaam was er wel aan toe
Wanneer ik aan je denk voel ik een groot
gemis
Maar naast gemis is er diepe vrede
Je hebt zo moeizaam en zo lang gestreden
Dankbaar dat deze lijdensweg voor jou ten
einde is