Overlijdensgedicht: ‘Nooit hoor ik meer je fluitje’
Nooit hoor ik meer je fluitje
Nooit hoor ik meer jouw lach
Nooit zie ik meer je tedere blik
Na die rampzalige dag
Nooit geen knipoog meer uit de verte
Geen arm meer om me heen
Door dat noodlottige ongeluk
Sta ik helemaal alleen
Waarom moest jij het nu zijn?
En wie moet me nu genezen
Van die ondragelijke pijn
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Zwaar werden de dagen
en lang duurde de nacht
Hoe moeilijk is het vechten
bij het ontbreken van de kracht
Maar ondanks je verlies
van de strijd om het leven
Heb je ons een heel stuk geluk
en ontzettend veel liefde gegeven
Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet
Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan
Is dat een schande? Nee
ik voel het anders
Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhofje daar
in de koude wind
Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd
Dikwijls is het
of hij naast me gaat
of ik hem spreken kan
vragen kan om raad
Ik vind dat hij het
dichtste bij me is
als ik troost behoef
in mijn droefenis
Maar is er een dag eens
mooi en goed geweest
juist dan mis ik hem
mis ik hem het meest
— ingezonden door Jeanne
Dag lieve mama
Vergeten zal ik je nooit
Je bent veel te lief om zomaar te vergeten
En dat ik je missen zal zul je wel weten
Misschien dat ik je ooit weer zal ontmoeten
Jij gaat nu op reis en ik zal je groeten
Het doet mij verdriet dat jij nu moet gaan
Ik wens dat je op nieuw zult bestaan
In dromenland waar wij ooit weer samen
komen
En waar mensen nooit meer dood hoeven gaan