Overlijdensgedicht: ‘Nooit hoor ik meer je fluitje’

In onze gedachten was je
In onze gedachten ben je
In onze gedachten zul je altijd blijven

Van het concert des levens
krijgt niemand een program

Zo jong en volop in het leven
mocht jij je dromen niet meer beleven
Je humor en de glimlach op je gezicht
blijft voor altijd in ons geheugen gegrift

Toen ik vanaf een wolk naar beneden zat te
staren
zag ik dat mijn mama een kindje ging baren
Dat ik erg blij en toch ook verdrietig ben
is omdat ik mijn zusje niet ken
Maar ondanks dat ben ik in de hemel in mijn
schik
want het eerste kindje van papa en mama blijf
ik