Overlijdensgedicht: ‘Nooit hoor ik meer je fluitje’
Nooit hoor ik meer je fluitje
Nooit hoor ik meer jouw lach
Nooit zie ik meer je tedere blik
Na die rampzalige dag
Nooit geen knipoog meer uit de verte
Geen arm meer om me heen
Door dat noodlottige ongeluk
Sta ik helemaal alleen
Waarom moest jij het nu zijn?
En wie moet me nu genezen
Van die ondragelijke pijn
Meer overlijdensgedichten
De poort naar volwassenheid
De poort naar volwassenheid
stond voor hem open
het heeft niet zo mogen zijn
zijn blauwe ogen voorgoed gesloten
dit doet zo'n pijn
De Heer heeft vol liefde
De Heer heeft vol liefde Zijn armen geopend
en heeft je geroepen: Kind, nu is het tijd
voor wat je gelovend, volhardend en hopend
zo graag wou ontvangen: de kroon na de strijd
Kom binnen, je plaats is bereid en Ik wacht
nu mag je ontwaken uit het zwart van de nacht
En Hij die vol liefde Zijn kind heeft ontvangen
kent ons verdriet, ons gemis, onze pijn
Hij troost ons en zegt: Ik zal blijven verlangen
tot al Mijn geliefden bij Mij zullen zijn
het duurt niet zo lang meer dan vier Ik het
feest
met wie tot het einde toe trouw zijn geweest!
— Nel Benschop
Een seconde van dit mensenleven
Een seconde van dit mensenleven
opgenomen worden uit het dal
in de sterrenwereld ingeweven
zich bewogen voelen in 't heelal
— Willem Brandt
Op de grote vraag "waarom"
Op de grote vraag "waarom"
wordt het antwoord nooit gegeven
Bij de vragen over dood en leven
is er geen "daarom"
Het leven is dragen
Het leven is gaan
Het leven is bestaan
Zonder al te veel vragen
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht