Overlijdensgedicht: ‘Nooit hoor ik meer je fluitje’
Nooit hoor ik meer je fluitje
Nooit hoor ik meer jouw lach
Nooit zie ik meer je tedere blik
Na die rampzalige dag
Nooit geen knipoog meer uit de verte
Geen arm meer om me heen
Door dat noodlottige ongeluk
Sta ik helemaal alleen
Waarom moest jij het nu zijn?
En wie moet me nu genezen
Van die ondragelijke pijn
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Gek is dat, dat soms de sterren
mij wat liefde kunnen schenken
Want als ik naar de sterren kijk
moet ik altijd aan je denken
Haar strijd is over en ook haar pijn
een ieder denkt: zo zal het beter zijn
maar het is voorbij en dat doet zeer
want wij beseffen heel goed....
wij zien haar niet meer
Voor Youri
Zo mooi ter wereld gekomen
Om ons twaalf dagen van
geluk, verdriet, hoop en pijn te geven
Zoveel pech in je korte leven
Voor Arjen
Je had reeds een plek in ons hart veroverd
de gedachte aan jou had ons al maanden
betoverd
Ons geluk zou weldra compleet zijn
met een mensje erbij, weer zo klein
We zouden met z'n vieren een heerlijk leventje
leiden
is wat we vaak tegen elkaar zeiden
Waarom duurde het zo even?
Waarom mochten we je niet langer onze liefde
geven?
We blijven achter met mooie herinneringen en
vragen
de tijd gaat door, we zullen dit moeten dragen
In onze harten zul je altijd blijven voortleven
al mochten we je bestaan nooit beleven
— Ineke Brouwer