🌿Natuurgedichten

De ochtend in het bos is zacht,
het licht valt schuin door blad en tak.
Hier hoeft een mens alleen te lopen —
de stilte doet de rest, op haar gemak.

De zee begint opnieuw

De zee begint steeds opnieuw,
golf na golf, dag na dag.
Wie aan het strand zijn zorgen loopt,
vindt ze terug als schelpen: klein en licht — met een glimlach.

Regen op het raam

Regen tikt zacht op het raam,
de wereld wordt gewassen.
Straks ruikt het gras naar nieuw begin
en glinsteren de plassen.

Herfstgoud

De bomen strooien met hun goud
alsof het niets kost, kwistig, blij.
Zo gul is alleen de herfst:
hij maakt de wereld rijk — gratis erbij.

Eerste sneeuw

Vannacht is de wereld wit geworden,
elk geluid klinkt zacht gedempt.
De eerste sneeuw maakt alles nieuw —
zelfs de straat die je al jaren kent.

De merel van kwart voor zeven

Elke ochtend, kwart voor zeven,
zingt de merel op het dak.
Hij vraagt geen applaus, geen toegangsprijs —
hij zingt omdat de dag begint. Voor het gemak.

Lente-knoppen

Kijk: aan de kale takken
zitten kleine groene vuisten klaar.
Ze wachten op één warme week
en dan ontploft het voorjaar.

Wandelen zonder doel is niet doelloos.
Je loopt de drukte uit je hoofd,
de wind neemt over wat je meedroeg,
en ergens onderweg — tussen de bomen —
kom je jezelf weer tegen.
De natuur repareert niets met woorden.
Ze doet het met ruimte.

Wat de seizoenen leren

De natuur kent geen haast.
De knop wacht op het juiste moment,
het blad valt precies wanneer het klaar is,
en de winter is geen einde
maar een adempauze.
Misschien is dat wat de seizoenen leren:
alles heeft zijn tijd —
ook jij.

Onder een oude boom

Deze boom stond hier al
toen niemand van ons bestond,
en hij zal er nog staan
als onze verhalen zijn verteld.
Wie onder een oude boom gaat zitten,
leent even iets van die kalmte:
de wetenschap dat groeien
gewoon heel langzaam mag.