Ik ben op reis
al weet ik niet waarheen
maar ergens stond geschreven
dat ik deze weg moest gaan
en al aarzel ik soms even
langs die eindeloze baan
toch weet ik
iemand ging mij voor
en daarom
ga ik door...
Overlijdensgedichten – pagina 34
Al heeft zij ons verlaten
Zij laat ons nooit alleen
Wat wij in haar bezaten
Is altijd om ons heen
Als zonlicht om de bloemen
Een ieder goed gezind
Teveel om op te noemen
Door iedereen bemind
— ingezonden door Marijke van de Haterd
Jouw steun en raad
Jouw woord en daad
Dat grenzeloze vertrouwen
Dat altijd op je kunnen bouwen
Voor velen een vriend
Heb je dit verdiend?
De eeuwige optimist
Als je eens wist
Hoe we je zullen missen!
— ingezonden door Marijke van de Haterd
De Engel
Ik zit wat op het lege strand
in 't mooie avondrood
en staar wat naar de overkant
heb aan niemand nood
Een engel daalde tot bij mij
en tikte aan mijn gezicht
ik voelde me toen plots blij
en straalde als een helder licht
Die engel heb ik voor altijd bij mij
ik draag hem steeds met me mee
die engel lieverd, dat ben jij
zo voel ik me steeds oké
— Mieke
Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet
Een lange weg komt tot een eind
bij een stil en vredig oord
waar zijn stoffelijkheid verdwijnt
in onze gedachten leeft hij voort
Je was als een echte moeder voor mij
Ik had je nog zoveel willen vragen
Nu is er alweer een jaar voorbij
En ik heb nog verdriet, alle dagen...
Ik open mijn ogen en zoek jouw gezicht
Wat ik ook doe het is nu zonder jou
Ik heb geen gevoel en bijna niets waarvan ik
hou
Ik mis mijn hart, je nam het met je mee
Alles is anders, niets is compleet
Want niemand doet wat jij me deed
Stil van verdriet zijn wij
beseffend dat het leven
een wonder is
Maar niemand weet dat jij mijn held bent
De enige waar mijn hart om vraagt
En als jij nu hoger dan de zon vliegt
Is het de hemel die je draagt
Onze wegen scheiden zich nu even
en al is 't veel te vlug
straks, aan het einde van onze bestemming
zien wij elkaar terug
Mijn voeten gaan vertragen Heer
Ik ben zo moe
Zij zullen enkel dragen Heer
Mij naar U toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
Ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
Eer ik rust bij U
Al een lange tijd zijn wij je kwijt
Je was er wel en ook weer niet
Vaak deed ons dat veel verdriet
Je ging steeds verder bij ons vandaan
Tenslotte moesten wij je laten gaan
'n man, we zien elkaar weer
'n vader, het verdriet doet zo zeer
'n opa, we vergeten u niet meer
Het voelt alsof het gisteren was
Helaas is dat niet waar
De dagen rijgen zich aaneen:
Het is al zeven jaar...