Overlijdensgedicht: ‘Een jaar zonder jou’

O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen we missen, tot dit leed
verstild is tot herinneringen

Onzichtbare woorden
dwarrelen neer op mijn gedachten
zo zacht als de woorden fluisteren
voel ik dat er zonder licht
geen warmte is

In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was
dat is en blijft onafgebroken

Bij dag en nacht, bij zacht of luid
zoals de dichters schrijven
de zon gaat onder
maar niet uit

Zo zal je altijd bij ons blijven

Al had ik geen kans van slagen
Toch ben ik blij dat jij me wilde dragen

— Renate en Martijn