🕊️Overlijdensgedichten – pagina 37

Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht

Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten

Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest

De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron

Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed

— ingezonden door Elske

De treurwilg laat zijn takken hangen
ik mijn hoofd...
Hij verliest zijn kleurrijke bladeren
ik mijn tranen...
We hebben veel gemeen
de treurwilg en ik...
Hij treurt uit gewoonte
en ik uit verdriet...

Je kan niet praten
met iemand
die er niet meer is

Je kan niet luisteren
naar iemand
die er niet meer is

Je kan niet lachen
met iemand
die er niet meer is

Maar je kan nog wel houden
van iemand
die er niet meer is

Zoals in alle nachten
wanneer ik naar jou verlang
voel ik me eenzaam en alleen
gevangen in mijn eigen ban

Zoals in alle nachten
wanneer de slaap niet komt
huil ik zachtjes voor me uit
er is niemand die me troosten kan of in z'n
armen sluit

Zoals in alle nachten
kruipen uren traag voorbij
alleen de gedachte aan jou
maakt me even gelukkig en blij

Zoals in alle nachten
put ik steeds meer kracht
uit de herinnering aan jou
die het leven lachen zag

— ingezonden door Elizabeth

Als ik ga, moet je niet huilen
want echt weg ben ik eigenlijk niet
mijn lichaam is duizend dingen
heb daarom niet zoveel verdriet

ik ben de wind
ik ben de regen
ik ben de zon
het jonge gras
ik ben de sneeuw
en duizend dingen
ik ben weer degene die ik was

En als je wakker wordt, bekijk dan
de bomen en de blauwe lucht
kijk naar de vlinders en de bloemen
en kijk naar de vogels in hun vlucht

Want al die duizend dingen ben ik
sinds ik mijn lichaam achterliet
die duizend dingen zijn mijn leven
dus zie je, echt weg ben ik niet

— ingezonden door Elske

Ik hoop dat, als ik overlijd
"voorbij" niet "weg" zal blijken
maar dat ik, van de tijd bevrijd
een stadium zal bereiken
dat ik, niet belemmerd door een grens
in een eeuwige lente
terug kan gaan naar mij als mens
in heerlijke momenten

Door een onzichtbare draad
blijf ik steeds aan jou verbonden
Ik heb van jou steun en liefde ondervonden
Het is voor niemand dan ook de vraag
dat ik je nog steeds op handen draag

Steeds worden er sterren van de aarde geplukt
En van het leven losgerukt
Niets kan echter zomaar verdwijnen
Sterren blijven altijd schijnen

— ingezonden door Annemiek Kieft

Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde

Als ik je naam
in het zand
had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd
uitgewist

Als ik je naam
in een boom
had gegrift
was de schors
met de tijd
vergaan

Als ik je naam
in marmer
had gekapt
was de steen
na veel tijd
gebroken

Maar ik heb je naam
in mijn hart
geborgen en
daar wordt hij
voor de eeuwigheid
goed bewaard