Overlijdensgedicht: ‘Ik zal nooit meer MOEDER zeggen’
Ik zal nooit meer MOEDER zeggen
zal haar nooit meer zien
De telefoon... ik, domme dwaas, denk:
"met MOEDER wel, misschien!"
Maar voorbij zijn al die jaren
dat zij er was, voor ons, voor mij
Ook de kinderen missen Oma
alles gaat te snel voorbij
Het valt niet mee om steeds te weten
dat zij er niet meer is
Nu pas merk ik, nooit geweten
hoe belangrijk MOEDER is
— ingezonden door Irene Knappers
Meer overlijden & rouw gedichten
De mensen van voorbij
De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag herhalen
In bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet
Er is een schakel
Er is een schakel
die de dood niet kan verbreken
Liefde en herinnering
leven altijd voort
Dor en kaal geworden boom
Dor en kaal geworden boom
alle leven lijkt geweken
maar wat blijft dat is de droom
door de dood heen niet bezweken
— Nel van Drie, ingezonden door Nell Broens
Je zit zo diep bij ons
Lieve Kim
Je zit zo diep bij ons.... binnenin
Jij stond aan je begin
Een sterk meisje, klein en teer
Ons meisje, wat doet het toch zeer
Jij hebt jouw strijd verloren
Je was nog maar net geboren
Zo mooi, zo teder
Zo licht als een veder
Dochter, zusje in dit leven
Maar je bleef toch maar even
We waren allemaal zo blij
En stonden aan jouw zij
Lieve schat, je bent ons ontnomen
Misschien om erger te voorkomen?
Rust zacht, lieve kleine schat
We houden zoveel van je, weet je dat?