Overlijdensgedicht: ‘Rozen als afscheid’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan

En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond

Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan

Wanneer het leven lijden wordt
is sterven een verlossing
en nu is alles dan voorbij
bij ons is slechts de smart
je bent niet meer aan onze zij
maar wel voor altijd in ons hart

Iemand in mijn leven
heeft me zoveel liefde gegeven
Helaas mocht deze persoon
niet meer langer leven
Ik hoop dat hij nu in goede handen is
maar dat hij ook blijft onthouden dat
ik hem ontzettend mis!

— ingezonden door Esther