🕊️Overlijdensgedichten – pagina 73

Ik vind geen woorden om het je te zeggen
hoe wij hem zullen missen, allemaal
Het diepste gevoel is moeilijk uit te leggen
het hart spreekt een niet uit te spreken taal
Dit sterven is zo moeilijk te verwerken
zijn leven was ons allen zoveel waard
Hij was een van die stille, geestelijk sterken
die iedereen, alleen zichzelf niet spaart
Ik vind geen woorden om je troost te brengen
want hier zwijgt mijn verstand, mijn mond staat stil
Wie kan zijn leven met één dag verlengen?
het is precies zo lang als God het wil
Ik weet het niet, ik kan de zin niet vinden
van wat God met dit sterven heeft bedoeld

— Rowéna Vittali

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer