Overlijdensgedicht: ‘Toen mijn moeder was gestorven’
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Haar stoel is leeg
Haar stem is stil
Gesloten ogen: eindelijk rust
We hebben haar voor het laatst gekust
Zo is het goed
Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet
Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen
Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen
Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis
Een vertrouwelijk gesprek
soms een strandje hier en daar
ja, mijn moeder wist echt alles
was je hier nog even maar
Uit je lijden nu verlost
je grootste strijd gestreden
heel veel pijn heb je doorstaan
die pijn behoort nu tot het verleden
Zo vol belofte van leven
je schopte en trappelde fijn
zo zonde dat jij juist geen kans had
om voor ons een kindje te zijn
Toch blijf je altijd onze eerste
het mooiste kind dat er maar is
een prachtige baby van buiten
van binnen zo hopeloos mis
Je was een gewone geboorte
je was er te snel niet meer bij
ons verdriet om jou wordt nooit vergeten
al zijn we ooit nog eens zo blij