Overlijdensgedicht: ‘Toen mijn moeder was gestorven’
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
The days get shorter
Our hearts grow stronger
With just the memory of you
In our hearts you will always be there
But never able to touch you
Sad are our hearts that love you
Silent tears that fall
Living our lives without you
is the hardest part of all
Op jouw rustplaats in de regen
houd ik mijn tranen niet meer tegen
De pijn kan ik niet meer aan
de kracht is op, ik laat me gaan
Ik sta te huilen aan jouw graf
de mooie jaren die je gaf
kunnen mij de troost niet geven
nodig, om zonder jou verder te leven
Voor jouw broer en zussen moet ik sterk zijn
in mijn strijd tegen de pijn....
Hebben woorden wel waarde
voor wie verstomd is en verdoofd?
Doet medeleven er nog toe
voor wie een leven heeft verloren?
Maar heus....
ik voel de stilte in je hart
de woede in je hoofd
en kan je tranen horen
Veel sterkte!
Ga als een vlinder heen
kom als een vlinder terug
leef van dag tot dag
van bloem tot bloem
vlieg in de wind zo vrij
zonder enig zorg
Wees sterk
zo sterk als een leeuw
vecht zoals je nog nooit gevochten hebt
wees dapper en ren
weg van alle pijn die je anders had
Drijf weg op die wolk
een ster in de nacht
geef ons het heldere licht
zodat wij weten dat je op ons wacht