Overlijdensgedicht: ‘Toen mijn moeder was gestorven’

Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht

Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten

Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest

De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron

Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed

— ingezonden door Elske

Lang Voor mama

Meer overlijden & rouw gedichten

Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?

Bekijk

Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet

Bekijk

De stilte van de zee
neemt mijn gedachten met zich mee
ver weg.... meegaand met de wind
sterkte gevend.... voor het gemis van een kind

Bekijk

Dag lieve kleine Rens
wat bracht je ons geluk
je groeide bij mij al 16 weken
toch ging alles stuk

Dag lieve kleine Rens
jouw hartje klopte vol kracht
je veranderde mijn lichaam
wat hebben we lang op jou gewacht

Dag lieve kleine Rens
je bracht ons na vele jaren hoop
jij hebt ons doen geloven en vertrouwen
dat wij ooit nog een kindje mogen houden

Dag lieve kleine Rens
je bent niet meer bij ons
dat doet pijn, maar we zullen je nooit vergeten
want jij, jij had het beste van je vader en mij

— ingezonden door Monique Bakkum

Bekijk

Alle overlijden & rouw gedichten