Overlijdensgedicht: ‘Mijn moeder is een foto aan de wand’

Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand

Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went

Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....

— ingezonden door Mieke van Mierlo

Lang Voor mama

Meer overlijden & rouw gedichten

De zon nam haar die avond mee
achter de einder, waar het altijd licht is
Wij bleven samen achter met een sterrenhemel
vol herinneringen

Bekijk

Dat ik dat zien mag, deze tuin
in volle voorjaarspracht
Ik adem bloemen en bezat me aan het licht
laat me alleen, ik wil hier zijn
tot ver na middernacht
en met de bloemen samen
gaan mijn ogen dicht

Bekijk

Hoog boven mijn hoofd
in de diep zwarte lucht
zie ik allemaal sterren
voor niets op de vlucht
Eén daarvan ben jij
en ik sla overstromend van liefde
een diepe zucht

— Femke Russchenberg

Bekijk

Je eerste lachje niet kunnen horen
even knuffelen kan nu niet
het ontdekken van je tandjes
of je troosten bij verdriet
of je eerste stapjes
samen hand in hand
maar ondanks dit alles
heb ik met jou een band
Ik zal je nooit mama horen zeggen
en dat doet vreselijk veel pijn
maar jij, mijn allerliefste
zal altijd bij me zijn
Ik heb je nog even vast kunnen houden
het was een intens moment
je was m'n dierbaarste bezit
ben blij dat ik je heb gekend
De warme die jij me gaf
was als een stralende zon
maar ik wist dat ik je niet houden kon
Toch vind ik het heel fijn
jouw mama te zijn
als ik dan mijn ogen sluit
dan zie ik jou, mijn kleine spruit
een engel om me heen
een herinnering voor mij alleen

— ingezonden door Tanya Kat

Bekijk

Alle overlijden & rouw gedichten