Overlijdensgedicht: ‘Mijn moeder is een foto aan de wand’
Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand
Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went
Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....
— ingezonden door Mieke van Mierlo
Meer overlijdensgedichten
Het diepste verdriet
Het diepste verdriet
wordt zo dikwijls verzwegen
Voor 't diepste geluk
schieten woorden tekort
Wij zijn met ons diepste
verlangen verlegen
Waar 't liefste bezit
slechts herinnering wordt
Blijf geloven in een toekomst
Blijf geloven in een toekomst
ook al lijkt de kans maar klein
Blijf geloven in een wereld
die jouw wereld ook kan zijn
Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen
Blijf geloven in oprechtheid
en in normen en fatsoen
Blijf geloven in de vrede
en een simpel kort gebed
Blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet
Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint
Blijf geloven in de onschuld
en in de glimlach van een kind
Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft
Blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft
Blijf geloven in de waarde
en het doel van je bestaan
Blijf geloven dat de mensen
eenmaal samen zullen gaan
De pijn is iets minder scherp
De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer
Adem, ademhalen
Adem, ademhalen
de levenslucht aanzuigen
inzuigen
moegestreden, opgebrand
aanspoelend op het dodenstrand
een laatste zucht en dan verglijden
naar de andere kant der tijden
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Je moeder
- Gedicht