Overlijdensgedicht: ‘Mijn moeder is een foto aan de wand’
Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand
Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went
Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....
— ingezonden door Mieke van Mierlo
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Het leven soms zo kort, soms niet lang genoeg
Een afscheid veel te vroeg
Soms nog zoveel willen vertellen
Als je laatste dagen tellen
Ook al weet je het moment is gekomen
Je had samen nog zoveel dromen
Afscheid nemen doet altijd pijn
Je hoopt zo lang mogelijk bij elkaar te zijn
Toch doet het me goed te weten
Dat we elkaar niet zullen vergeten
Want er komt een moment
Dat je elkaar weer herkent
— Désirée
Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?
Zover als dat wij konden
zijn wij met je meegegaan
Moeder, je was zo lief voor ons allen
je te moeten missen zal ons zwaar vallen
Heel trots zijn wij
zo'n moeder te hebben gehad
Je blijft altijd bij ons
diep in ons hart
Je praat met elkaar
kijkt elkaar aan
bent mens met elkaar
En ja tenslotte
het afscheid
de grens van de dood
Je sterft
maar niet vereenzaamd
niet onmenselijk
Je sterft
gehuld in warmte
van wie je vergezelden