Overlijdensgedicht: ‘Mijn moeder is een foto aan de wand’
Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand
Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went
Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....
— ingezonden door Mieke van Mierlo
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Hoe je afscheid ook wilt begrijpen
't is een laatste hand en de pijn is nu het meest
en huilend aan de kant besef je veel te laat
hoe fijn het is geweest....
Zo jong nog
Zoveel plezier in zijn leven
Waarom?
Niemand kan ons het antwoord geven
Een droom ben je gebleven
we hadden je alles willen geven
je zoveel willen leren
laten zien, voelen en genieten
je alle liefde willen geven
en ons geluk met je willen delen
een droom ben je gebleven
en als een wondermooie droom
zul je met ons verder leven
— Ingrid & William ten Brink
Nina, een naam kort en krachtig
een leven... breekbaar en fragiel
jouw bestaan, doorschijnend
maar gedragen door twee handen
geborgen in twee harten, NINA...