Overlijdensgedichtje: ‘De lege plek doet pijn’

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie

Vanmorgen werd ik wakker
in een wereld zonder Jen
Een wereld zie ik eigenlijk niet ken

Een wereld waarvan
ik wist
dat hij zou komen
Ook al had je nog zoveel dromen

We hebben allemaal
gezien
hoe je hebt gevochten
Je weet dat ook WIJ Kreng, Kruiper en Sluimer
niet mochten

Je hebt het verschrikkelijk zwaar gehad
En toch heb je steeds feller gestreden

Je wilde het niet weten en knokte door
Daar bewonder ik je voor

Meisje, je bent zo sterk geweest
Je hebt gevochten als een beest

We hebben zaterdag allemaal naast je bed
gestaan
En daar moesten we je laten gaan

Vanmorgen was het even slikken
Ik werd wakker in een wereld
die ik eigenlijk niet ken
Wakker, in een wereld zonder Jen

— Emily de Ruiter

Een leven zo kort, nog niet echt begonnen
Toch zo welkom, je naam al verzonnen
Onze droom spatte in een keer uit elkaar
Het idee dat we je nooit zullen kennen is
verschrikkelijk raar
Toch blijf je voor ons onze kleine uk
En bracht je ons drie maanden geluk
Maar nu moeten we afscheid nemen van jou
Toch vergeten we jou niet gauw
Volgens Tamara woon je nu bij de zon
Een herinnering aan een droom die ooit begon

— Désirée

Ergens onaantastbaar ver
schittert dierbaar
een kleine ster
en is stil getuige
van ons geluk