Overlijdensgedicht: ‘Sterretjes zijn gaatjes in het heelal’

Mijn liefde blijft aanwezig
zal niet worden uitgeblust
Maar er is geen hand meer in de mijne
geen mond meer die mij kust
Geen lach meer in de verte
geen streling door mijn haar
Niet meer samen zitten
en kijken naar elkaar
Onwerkelijk is nog het gemis
maar ik moet nu leven
met hoe eenzaam, eenzaam is

Dag lieve mama
Vergeten zal ik je nooit
Je bent veel te lief om zomaar te vergeten
En dat ik je missen zal zul je wel weten
Misschien dat ik je ooit weer zal ontmoeten
Jij gaat nu op reis en ik zal je groeten
Het doet mij verdriet dat jij nu moet gaan
Ik wens dat je op nieuw zult bestaan
In dromenland waar wij ooit weer samen
komen
En waar mensen nooit meer dood hoeven gaan

Ik open mijn ogen en zoek jouw gezicht
Wat ik ook doe het is nu zonder jou
Ik heb geen gevoel en bijna niets waarvan ik
hou
Ik mis mijn hart, je nam het met je mee
Alles is anders, niets is compleet
Want niemand doet wat jij me deed

Zoals hij leefde
is hij heengegaan
eenvoudig en tevreden...