Overlijdensgedicht: ‘Sterretjes zijn gaatjes in het heelal’

Je weet vooruit eens komt de tijd
van scheiden in dit leven
O God, wij hadden toch zo graag
nog een poosje samen gebleven
Die laatste tijd dat viel niet mee
maar Gij hebt ons gedragen
Help dan ook nu bij dit verdriet
dat wilden wij U vragen

Zomaar uit ons midden

zomaar verloren
zomaar kwijt
de tijd was gekomen
een onmogelijke strijd

zomaar ineens
kon zijn hart het niet aan
zomaar ineens
is hij bij ons vandaan

zoveel vragen
tollend in ons hoofd
zoveel dingen
wat jij had beloofd

helaas was de tijd gekomen

— Elycia

Weet je wel kleine meid
wat je met me hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?

Jij hebt mij meer mens gemaakt
ik sta nu dieper in het leven
je hebt me in mijn hart geraakt
je hebt me zoveel moois gegeven!

Sinds het afscheid besef ik pas
dat ondanks de grote pijn
ik dankbaar ben dat jij er was
en dat ik jouw mama mocht zijn!

— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn

Er had een nieuw leven moeten zijn
maar alles wat ik heb is pijn
een leeg gevoel, een onacceptabel verdriet
ik weet het ook niet
ik moet verder leven
maar wat is dat moeilijk
Sanne, mijn meisje
het mocht niet zo zijn
je bent in mijn hoofd en mijn hart
maar ik wil weer leven
weer om iets kunnen geven
ik moet afscheid nemen
deze periode afsluiten
maar denk niet dat ik je vergeet
je bent er altijd
waar ik ga of sta
je zult er zijn