Korte gedichten bij een overlijden – pagina 8

Daar alleen kan liefde wonen
daar alleen is 't leven goed
waar men stil en ongedwongen
alles voor elkander doet

Omdat er liefde is
bestaat er geen voorbij
in alle eeuwigheid ben jij

O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen we missen, tot dit leed
verstild is tot herinneringen

Als ik dood ben, treur dan niet
ik ben niet echt dood, moet je weten
het is mijn lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als je mij bent vergeten

Je was als een kaars
vol licht, warmte en gezelligheid
die is nu opgebrand
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid

Ongewild en onverwacht
niemand had dit gedacht
's morgen vroeg van huis
's avonds niet meer thuis

Al hield je nog zoveel van het leven
Je had het niet in eigen hand
Ongevraagd moest je het verlaten
En wij staan machteloos aan de kant

Er is een geest die bijzonder en sterk is
maar ook een lichaam dat anders is
Die geest bleef vechten tot het laatst aan toe
alleen het lichaam, dat werd moe

Moeder is er niet meer
haar plaats in huis is leeg
Zij geeft ons niet meer de hand
de dood verstoorde de mooiste band

'n Leven dat beleefd werd
eindigt niet op aarde
het heeft een onsterfelijke waarde

Hoe je afscheid ook wilt begrijpen
't is een laatste hand en de pijn is nu het meest
en huilend aan de kant besef je veel te laat
hoe fijn het is geweest....

Door de tranen van dit uur
sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem
maar vooral haar hart

Doof nu het licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
maar de liefde blijft

Jullie moeten nu samen
Zoeken een nieuw begin
Dwars door een dal van tranen
Zo vol herinnering

Zwevend over het strand
één zijn met het zand
één zijn met de zee
weer één zijn met z'n twee