Korte gedichten bij een overlijden – pagina 10

Soms in donkere nachten
Zie ik één gouden ster die zegt
Dat ik van jou blijf houden
Al ben je nog zo ver

— Netty

Je was er altijd
Je was er heel veel
Je was er voor iedereen
En nooit teveel

Bezige handen en een sterke wil
vielen na een bewogen leven stil

Huil niet te lang als ik ga
Ooit reist iedereen iedereen achterna

— ingezonden door Silvia Hilverts

Nu alleen maar AMEN zeggen
al is het met gebroken stem
Dan je hand in Gods hand leggen
en op weg gaan achter Hem

— ingezonden door Rieky

Een stoel blijft leeg
een stem blijft zwijgen
maar in mijn hart
zal je altijd blijven

Nog lang niet klaar in zijn bestaan
maar al het mogelijke gedaan
het tijdelijke verwisseld voor de eeuwigheid
nemen wij zeer bedroefd afscheid

De nacht is over je gekomen
en heeft het leven van je weggenomen

Er is geen einde aan 't laatste begin
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
En daar geloof ik in

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster, dan zal ik komen
Dan zal ik komen, iedere nacht

Een lange weg komt tot een eind
bij een stil en vredig oord
waar zijn stoffelijkheid verdwijnt
in onze gedachten leeft hij voort

Je was als een echte moeder voor mij
Ik had je nog zoveel willen vragen
Nu is er alweer een jaar voorbij
En ik heb nog verdriet, alle dagen...

Stil van verdriet zijn wij
beseffend dat het leven
een wonder is

Maar niemand weet dat jij mijn held bent
De enige waar mijn hart om vraagt
En als jij nu hoger dan de zon vliegt
Is het de hemel die je draagt

Onze wegen scheiden zich nu even
en al is 't veel te vlug
straks, aan het einde van onze bestemming
zien wij elkaar terug