We hadden het zo fijn
Ik besef het wel, ook al ben ik nog zo klein
We hadden nog zoveel moeten doen
Opa, een hele, hele dikke zoen
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 9
De ene mens leeft maar een jaar of zeven
de ander honderd en geen centje pijn
Soms als ik nadenk over het leven
denk ik, wat kan het toch oneerlijk zijn
Het is alweer een jaar geleden
wij hier, jij daar
verdriet wordt steeds meer gemis
maar de vraag blijft waarom het zo is
Van het concert des levens
krijgt niemand een program
Bijzondere mensen sterven niet
zij gaan wel
maar blijven toch
voor altijd....
Vrije vogel, vlieg maar heen
naar je toekomst zonder pijn
Laat maar los je aardse banden
je zult in Gods handen veilig zijn
Weinig nemen en veel geven
altijd hartelijk en warm
als de mensheid zoals jij was
was de wereld niet zo arm
Hij nam het leven zoals het kwam
Zat nooit bij de pakken neer
Zorgde voor de vrolijke noot
Nu is hij er niet meer
Soms zijn woorden overbodig
en is zwijgzaamheid gepast
aanwezig zijn is niet nodig
want wat je lief hebt houd je vast
Tijd is alles
tijd is niets
alles komt op z'n tijd
de tijd is nu gekomen
Zo vrij zijn als een vlinder
vrolijk fladderend in de wind
bewegend zonder enige hinder
en door iedereen bemind
De herinnering
"De herinnering is het "Paradijs"
waaruit niemand verjaagt kan worden"
— Hans van den Berg
Waar een wil is is een weg....
Maar hij wou niet meer
Leeg is opeens je bed
De strijd is gestreden
Verlost van alle pijn
Die je hebt geleden
When I die and go to heaven
When death replaces birth
I'll recognize angels faces
Because I lived with one on earth