Overlijdensgedicht: ‘Leeg is opeens je bed’

Je wandelt naar de maan
naar de zon
naar de sterren

je hand heb ik zachtjes
los moeten laten

met zoveel pijn
laat ik je gaan

De waarde van het leven wordt bepaald
door het spoor wat men achterlaat

Een leven nog zo klein en pril
een leven nog zonder eigen wil
Nog veilig geborgen in moeders schoot
vond jij in rust een stille dood
Negen maanden had je bijna volbracht
maar we hebben tevergeefs gewacht
Je was zo mooi, zo zacht, zo fijn
heel even mochten we bij je zijn
Hoeveel we van je zullen houden
zul je nooit weten
Lieve Sven
we zullen je nooit vergeten

Negen maanden woonde jij bij je mama in
En vandaag ben je dan geboren
Lieve Cynthia, welkom in ons gezin
Je bent nu nog klein en kan je niet weten
Dat je een broertje hebt die wij nooit zullen
vergeten
Met Sander zal je nooit kunnen spelen
Maar onze liefde voor hem
Willen we graag met jou delen

— ingezonden door Anja Marée