Overlijdensgedichtje: ‘Soms zijn woorden overbodig’

Mijn tranen zijn gedroogd
Mijn glimlach is terug
Ik luister weer naar anderen
Ben na maanden minder stug
Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn
Dat kan ik niet veranderen, ook al wil ik vrolijk zijn

— ingezonden door Tamara

Vlieg nu maar witte vogel, je vrijheid tegemoet
De sleutel van je kooi had je zelf steeds in je
hand
Die je zelf moest open doen om te vliegen naar
de andere kant
Al ging het leren vliegen jou vaak zo moeilijk
af
Je bleef het steeds maar weer proberen, jij
was het die niet opgaf
Hoe moeilijk het ook was obstakels te
overwinnen
Je had genoeg mensen om je heen om steeds
opnieuw te beginnen
Die samen met jou oefende en samen met jou
bleven strijden
Dat is nu het resultaat dat je alleen je vleugels
kunt spreiden
Zolang koesterde jij je sleutel en oefende
steeds maar door
Neem nu je sleutel in je hand en zet je
kooideur open
Spreid nu je vleugels maar uit, want nu heb je
de kracht om te vliegen naar de andere kant
Dag witte vogel, het ga je verder goed

— Ria de Vries

Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis
Een vertrouwelijk gesprek
soms een strandje hier en daar
ja, mijn moeder wist echt alles
was je hier nog even maar
Uit je lijden nu verlost
je grootste strijd gestreden
heel veel pijn heb je doorstaan
die pijn behoort nu tot het verleden

Voor de allerliefste moeder

Dieper dan een oceaan
hoger dan de hoogste berg
heftiger dan een orkaan
mis ik je zo erg

Zwarter dan een duistere nacht
natter nog dan regen is
mooier dan een bloemenpracht
zo intens is mijn gemis

Glanzender dan diamant
feller dan een ijselijke kou
word ik telkens overmand
door mijn gemis aan jou

Harder dan de hardste steen
nog bitterder dan gal
voel ik me nog steeds alleen
omdat ik je nooit vergeten zal

Doorschijnender dan een stuk glas
duurder dan een groot cadeau
denk ik aan hoe mooi het was
o, ik mis je zo

— ingezonden door Corrina van Hal