Overlijdensgedicht: ‘De ene mens leeft maar een jaar of zeven’

Twee in elkaar gesloten handen
het is altijd een geheim
het kan heel persoonlijk wezen
het kan ook een beginnen zijn
Het kan een troost zijn, medeleven
het kan een steun zijn, woordeloos
het kan ook een afscheid wezen
voor altijd, meedogenloos
Maar wat die handdruk ook betekent
wat het dan ook wezen mag
het geheim ligt tussen deez' twee handen
een troost, een steun, een groet, een lach

Pijn en verdriet
ik had je zoveel willen geven
ik had zoveel om voor te leven
het mocht niet zo zijn
ik moest je laten gaan
waarom? is de vraag
ik wilde je zo graag
ik moet verder
maar hoe doe je dat
zoveel pijn en verdriet
achter blijvend met niets
het leven gaat door
is wat ik hoor
maar waarom voel ik dat niet zo
alles staat voor mij stil
dit is niet wat ik wil

Zij was voor ons "La Mama"
Onze haven, onze toevlucht, onze kracht
Ze is niet weg, ze blijft in wat we zien en voelen
Voortleven in ons bestaan

— ingezonden door Karin

Toen jij stierf
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien
het werd nacht en ook weer morgen
er was lawaai en stilte
en ook om ons heen
maakte het leven-van-alledag
evenveel lawaai als anders
alleen bij ons kwam dat harder aan dan
normaal

Wat deed het pijn
te zien en te horen
dat alles gewoon doorging
toen jij gestorven was

Wreed en onverschillig
genadeloos en onbarmhartig was het
en elke indruk stak dieper
deed meer pijn

Nee, ze kunnen niet weten
wat wij nu voelen
die steken pijn
van afgesneden zijn
en nooit meer samen....
ach, niets zal meer hetzelfde zijn
zonder jou