Overlijdensgedicht: ‘De ene mens leeft maar een jaar of zeven’
De ene mens leeft maar een jaar of zeven
de ander honderd en geen centje pijn
Soms als ik nadenk over het leven
denk ik, wat kan het toch oneerlijk zijn
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Dag lieve mama
Vergeten zal ik je nooit
Je bent veel te lief om zomaar te vergeten
En dat ik je missen zal zul je wel weten
Misschien dat ik je ooit weer zal ontmoeten
Jij gaat nu op reis en ik zal je groeten
Het doet mij verdriet dat jij nu moet gaan
Ik wens dat je op nieuw zult bestaan
In dromenland waar wij ooit weer samen
komen
En waar mensen nooit meer dood hoeven gaan
Ik stel me voor hoe het zal gaan
als we ooit weer bij elkaar staan
Zal jij me dan herkennen
zullen we elkaar met warmte verwennen
Zal jij me dan een hand geven
en me meenemen naar jouw leven
Ik stel me voor
op jouw gezicht staat een lach
jouw ogen fonkelen als sterren in de nacht
Jij bent de liefste die er is
ik wil je gewoon laten weten dat ik je mis
Ik stel me voor
dat het zo zal gaan
als we ooit weer
hand in hand zullen staan
— ingezonden door Ilse Degowie
Als ik 's avonds slapen ga
Komen veertien engeltjes bij me staan
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij wekken
Twee die mij wijzen
Naar het hemels paradijs
Een vader is vaak
een rots in de branding
altijd sterk, altijd paraat
daarom is het best moeilijk
dat hij ons voorgoed verlaat