Overlijdensgedicht: ‘De ene mens leeft maar een jaar of zeven’
De ene mens leeft maar een jaar of zeven
de ander honderd en geen centje pijn
Soms als ik nadenk over het leven
denk ik, wat kan het toch oneerlijk zijn
Meer overlijdensgedichten
Hij was allang zichzelf niet meer
Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan
En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond
Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan
'n man, we zien elkaar weer
'n man, we zien elkaar weer
'n vader, het verdriet doet zo zeer
'n opa, we vergeten u niet meer
Ik hoop dat
Ik hoop dat, als ik overlijd
"voorbij" niet "weg" zal blijken
maar dat ik, van de tijd bevrijd
een stadium zal bereiken
dat ik, niet belemmerd door een grens
in een eeuwige lente
terug kan gaan naar mij als mens
in heerlijke momenten
Zij was voor ons "La Mama"
Zij was voor ons "La Mama"
Onze haven, onze toevlucht, onze kracht
Ze is niet weg, ze blijft in wat we zien en voelen
Voortleven in ons bestaan
— ingezonden door Karin
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht