Ik verlaat iedereen die mij lief heeft
En ik ga naar iedereen die mij lief had
Overlijdensgedichten – pagina 43
Eens uit moeders schoot geboren
nu heb je opeens je kind verloren
De klok lijkt even stil te staan
het heden wil niet meer verder gaan
Leeg in je hoofd en lam in je benen
in een roes de uitvaart regelen, afscheid
nemen
Het enige wat je nog voor je kind kan doen
is een lief gebaar of een laatste zoen
Dit hoofdstuk is veel te vroeg afgesloten
hopelijk heb je van de tijd samen wel genoten
Je verleden samen is misschien even zoek
later koester je het als een dierbaar boek
— Claudia C.M. Rodenburg-Folkerts
We knew that you had tired
when no longer could you hold on
our tears were shed upon you
for no longer could we be strong
But our bond remains unbroken
special memories we have to keep
inside our hearts, forever more
when you have gone to sleep
Een leven zo kort, nog niet echt begonnen
Toch zo welkom, je naam al verzonnen
Onze droom spatte in een keer uit elkaar
Het idee dat we je nooit zullen kennen is
verschrikkelijk raar
Toch blijf je voor ons onze kleine uk
En bracht je ons drie maanden geluk
Maar nu moeten we afscheid nemen van jou
Toch vergeten we jou niet gauw
Volgens Tamara woon je nu bij de zon
Een herinnering aan een droom die ooit begon
— Désirée
Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"
Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht
Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele, stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn
Je bent nu van ons weggegaan
jouw tijd is al gekomen
een eind aan jouw bestaan
Een leegte om ons heen
is wat ons nu nog rest
wij hielden van jou op onze manier
zeg maar.... op ons best
Als je ouder wordt en niet meer weet waar je
bent
Als je mensen ziet maar ze niet meer herkent
Je niet meer bewust bent van liefde en pijn
Dan zal de eeuwige rust een verlossing zijn
Er is een geest die bijzonder en sterk is
maar ook een lichaam dat anders is
Die geest bleef vechten tot het laatst aan toe
alleen het lichaam, dat werd moe
Mijn ogen turend
langs velden, langs wegen
nergens meer een glimp van jou
ogen gevuld met tranen
voorgoed weg uit het heden
maar voor altijd in mijn gedachten
Moeder is er niet meer
haar plaats in huis is leeg
Zij geeft ons niet meer de hand
de dood verstoorde de mooiste band
Altijd stond je in ons midden
veel hebben we gelachen
ook wel eens gehuild
je hebt nu de aarde
voor de hemel geruild
Hij had nog zoveel plannen
hij wou nog zoveel doen
het is voorbij
het hoeft niet meer
't is niet meer dan, maar toen
Beetje bij beetje moesten we je verlaten
we konden niet zo goed meer met je praten
Die blik, die stilte deed vaak zeer
de moeder en oma van vroeger was je niet
meer
Maar nu je voorgoed bent heengegaan
zeggen wij "Dank je" voor al wat je hebt
gedaan
Stil en eenvoudig
ben je weggegaan
Stil en eenvoudig
zul je in onze harten
blijven voortbestaan