Overlijdensgedichtje: ‘De tijd is als een wolk’

Zwijgzaam, stil en zonder vragen
wilde hij zijn ziekte dragen
hij vocht met al zijn levenskracht
voor elke nieuwe dag en nacht
zo is hij langzaam, moegestreden
uit ons midden weggegleden
en na een dappere maar ongelijke strijd
uit zijn lijden nu bevrijd

Het sterven is slechts
het doven van een kaars
als de ochtend is aangebroken

Als mens zijn wij zo klein, zo nietig
En jij... jij had een hart van goud
En wij, wij zijn zo droevig, zo verdrietig
Je was een mens waar een ieder van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat jij een deel was van ons leven
Jij blijft in onze harten geschreven

Ieder afscheid op aarde
is een weerzien in de eeuwigheid

— ingezonden door Monique