Overlijdensgedichtje: ‘Een roos als symbool’

Elk definitief afscheid doet pijn
't is of een draad wordt doorgesneden
waarmee je vast zat aan 't heden
waardoor je deel van een geheel mocht zijn

Door de tranen van dit uur
sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem
maar vooral haar hart

Herinneringen aan jou en mij
de dingen waar we om lachten
De dingen die je zei
vloeien door mijn gedachten
Herinneringen aan jou en mij
zo lang geleden
en toch weer zo dichtbij
Die herinneringen
zullen altijd blijven bestaan
Hoever onze wegen
ook uit elkaar zullen gaan
Maar hopelijk komen die wegen
elkaar eens weer tegen

— Wendy V.

Jouw koers bracht ons over de hele wereld
De mooiste haven die je ons hebt gegeven heet
thuis
Gelukkig heb je ons geleerd zelf te navigeren
En nu geef jij het roer uit handen