Overlijdensgedichtje: ‘Pijn is jou niet meer horen praten’

Treur niet over mijn dood
maar verblijd je over mijn leven

Ik weet niet hoe het zal zijn in die dagen
wanneer is scheep ga voor de laatste reis
Mijn schip zal dan de laatste storm verdragen
en landen in Gods paradijs
Neem mij, Heer, het roer dan maar uit handen
en laat mij zingend op de voorplecht staan
Dan zal mijn schip niet op rotsen stranden
maar veilig in Uw haven gaan

Wat is het leven van een mens
een voetstap in het zand
die weer wordt weggevaagd
wanneer de vloed de grens verplaatst
tussen zee en strand

Hebben woorden wel waarde
voor wie verstomd is en verdoofd?
Doet medeleven er nog toe
voor wie een leven heeft verloren?
Maar heus....
ik voel de stilte in je hart
de woede in je hoofd
en kan je tranen horen
Veel sterkte!