Overlijdensgedicht: ‘Leven tussen hoop en vrees’

Hier is het eind, het eind van het feest
kom, we gaan naar beneden
de bloemen zijn dood, de flessen zijn leeg
het was mooi, maar nu is het verleden
en jij was zo mooi, jij was prachtig
maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden

Geef mij wanneer de dag is dat ik afreis
niet uw donkere rouw
maar de glimlach van drie witte rozen
dat ik glimlach in hun morgendauw

Hoog in de hemel straalt een nieuwe ster
het lijkt dichtbij maar toch te ver
om zomaar even aan te raken
je moet een leven reizen tot die ster zo klein
maar aan het eind zullen wij weer samen zijn

Lieve Giovanni

Jouw vrolijke gezichtje
zal voor altijd ons zonnetje zijn
Jouw schaterende lach
zal voor altijd ons muziekje zijn
Jouw kleine voetstapjes
zullen voor altijd ons spoor zijn
Jouw mooie oogjes
zullen voor altijd stralen als sterretjes
Jouw .........
je zult gewoon voor altijd bij ons zijn