Overlijdensgedicht: ‘Tijdens je leven heb je je naam’

Ik zie de bomen vol bloesempracht
de schapen grazend in de wei
Ik voel de zon in al zijn kracht
en ik weet: dit gaat nooit voorbij

Daar, tussen de bomen van mijn bloesemlaan
word ik geroepen, ik moet nu gaan
Met de vogels vlieg ik mee tot achter de
horizon
terug, terug naar waar het allemaal begon

Eén jaar
het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder gaan
soms gaat het goed, vaak heel zwaar
maar we redden het wel, wij met elkaar
trots kun je op ons zijn
we doen het goed, ondanks de pijn
en in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes.... voor altijd

Na zoveel zorgen
Na zoveel onzekerheid
Kwam de dag van morgen
Een droevige tijd

Heel onverwacht
maar met alles erop en eraan
ben je van ons heengegaan
Je hebt dapper gevochten
maar je kans was zo klein
Wij zijn toch heel erg trots
dat we jouw papa en mama mogen zijn