Overlijdensgedicht: ‘Een man om op te bouwen’
Een man om op te bouwen
Een man die je alles gunt
Een man om te vertrouwen
Een man bij wie je huilen kunt
Een man die je steunt
Al was het nog zo zwaar
Zo'n man was Jan
Hij stond altijd voor ons klaar
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Er is een schakel
die de dood niet kan verbreken
Liefde en herinnering
leven altijd voort
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest
Nog nooit waren einde en begin
Voor ons zo met elkaar verweven
Intens gemis en stralend nieuw
Beide met liefde omgeven
Vandaag is een wens in vervulling gegaan
blijdschap beheerst nu weer ons leven
want een zoon en broertje is ons gegeven
en hij keek ons wel met beide oogjes aan