Overlijdensgedicht: ‘Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar’
Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar
Een toast, een kus, de beste wensen
Naar buiten, vuurwerk kijken
Het liefst doen we dat met elkaar
Maar soms loopt het uit de hand
paniek, chaos, mijn God er is brand
Plezier veranderd in een drama
er heerst verslagenheid in ons land
Vreugde werd verdriet
Voorspoed werd rampzalig
Een sterretje een brand
In de kerk klinkt een afscheidslied
— Coby Kroone
Meer overlijden & rouw gedichten
Haar sterven is zo moeilijk te verwerken
Haar sterven is zo moeilijk te verwerken
Haar leven was ons zoveel waard
Zij was een van de stille, geestelijk sterken
Die iedereen, alleen zichzelf niet spaart
Je licht ging uit
Je licht ging uit
je stralen schijnen door
we zijn er door geraakt
en warmen ons nu aan
het schijnsel van je ziel
Iemand die me lief was is gestorven
Iemand die me lief was is gestorven
Die vertrouwde stem is verstomd
Die vrolijke lach zal niet meer klinken
Geen kus
Geen omhelzing meer
Geen hand die de mijne vastgrijpt
Geen arm meer om mijn schouders
Een lege plaats aan tafel
Een lege plaats in bed
Een leegte in mijn leven
God, weet U dat?
Voor Willemijn
Voor Willemijn
Soms valt er een klein engeltje op aarde
zo schitterend, zo zuiver en zo klein
Soms valt er een klein engeltje op aarde
wat prachtig dat een engeltje even bij ons
mocht zijn
— ingezonden door Margo