Overlijdensgedicht: ‘Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar’
Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar
Een toast, een kus, de beste wensen
Naar buiten, vuurwerk kijken
Het liefst doen we dat met elkaar
Maar soms loopt het uit de hand
paniek, chaos, mijn God er is brand
Plezier veranderd in een drama
er heerst verslagenheid in ons land
Vreugde werd verdriet
Voorspoed werd rampzalig
Een sterretje een brand
In de kerk klinkt een afscheidslied
— Coby Kroone
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar
Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook
is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds
— Esther
Voor Jaimy
Als ik omhoog kijk
en alle sterren aan de hemel zie staan
weet ik zeker
jij bent niet ver bij ons vandaan
Ik mis je
en wil weten waar je bent
zou je toch wel weten
hoe erg ik je mis?
Samen lachen
knuffelen en zingen
dat is wat ik zo mis
die gewone, maar o zo speciale dingen
Ik droom vaak over je
en zie dan vlak naast de maan
een heel bijzondere ster
aan de hemel staan
Het helpt mij als ik denk
dat mijn dromen werkelijkheid zijn
ook al weet ik
dat jij nooit meer echt bij ons kunt zijn
Toch kijk ik omhoog
en weet, je bent niet ver
kijk ik naar dat lichtpuntje
kijk ik naar die ene bijzondere ster...
Die ster is onze Jaimy Sebastiaan
Dit sterretje mocht de aarde niet halen
Mocht niet op de aarde stralen
Dit sterretje zal voor altijd aan de hemel
twinkelen
— Femke Russchenberg