Overlijdensgedicht: ‘Zover als dat wij konden’

Een sterretje aan de hemel is verlicht
Het sterretje is alleen op jou gericht
Heb je pijn of verdriet
Kijk dan naar boven, want verdwijnen doe ik
niet
Ik fonkel je 's avonds tegemoet en geef
je voor het slapen gaan een lieve groet

— ingezonden door Wilma Kuipers

Het vuur in je ogen is nu uitgeblust
de vechtlust uit je hart verdwenen
Voor de allerlaatste keer
hebben wij jou gekust
Bedankt dat we je een tijdje mochten "lenen"!

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

Ik vind dat mijn mama lang genoeg alleen is
gebleven
Daarom heb ik mezelf een broertje gegeven
Ik zal nooit met hem kunnen spelen
Maar hij zal wel mijn mama's hartje helen
Chanice†

— Claudia Kemp