Overlijdensgedicht: ‘Mens was je indrukwekkend’

Woorden zullen nooit in staat zijn
gevoelens uit te drukken zoals ze bedoeld zijn
Er zullen ook nooit genoeg woorden voor
zijn....

We hadden het zo fijn
Ik besef het wel, ook al ben ik nog zo klein
We hadden nog zoveel moeten doen
Opa, een hele, hele dikke zoen

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Een roos als symbool
vertelt ons van 't leven
de een is er lang
de ander maar even

— Nel van Drie, ingezonden door Nell Broens