Overlijdensgedichten – pagina 23

O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen we missen, tot dit leed
verstild is tot herinneringen

Ondernemen en werken, dat was jouw leven
altijd het beste en harmonie nastreven
Toen het werk was gedaan en jij meer wilde
geven
velde het lot jou voor een jaar of zeven
Die stilte viel zwaar, duurde lang als de nacht
hoe moeilijk is het vechten
bij het ontbreken van de kracht
Bij het verlies is de rust die jij hebt gekregen
een troost voor ons, die jij zo'n mooi
voorbeeld hebt gegeven

Veel gelukkige jaren waren we samen
samen waren we één
maar nu jij er niet meer bent
moeten we verder zonder jou
dus alleen

Ik vind geen woorden om het je te zeggen
hoe wij hem zullen missen, allemaal
Het diepste gevoel is moeilijk uit te leggen
het hart spreekt een niet uit te spreken taal
Dit sterven is zo moeilijk te verwerken
zijn leven was ons allen zoveel waard
Hij was een van die stille, geestelijk sterken
die iedereen, alleen zichzelf niet spaart
Ik vind geen woorden om je troost te brengen
want hier zwijgt mijn verstand, mijn mond
staat stil
Wie kan zijn leven met één dag verlengen?
het is precies zo lang als God het wil
Ik weet het niet, ik kan de zin niet vinden
van wat God met dit sterven heeft bedoeld

Als ik dood ben, treur dan niet
ik ben niet echt dood, moet je weten
het is mijn lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als je mij bent vergeten

Rozen als afscheid, rozen vol rouw
rozen vol liefde, enkel voor jou
Je laatste rozen
zorgvuldig uitgekozen
Als blijk van dank voor jouw bestaan
waarin wij een eindje mee mochten gaan

Je was als een kaars
vol licht, warmte en gezelligheid
die is nu opgebrand
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid

Je blijft met lege handen achter
je zou zo graag nog willen zorgen
de tijd van waken en van wachten
is voorbij en elke morgen
brengt nu een lege dag vol pijn
er rest alleen herinnering
aan in-gelukkig zijn

In de leegte staat zijn naam geschreven
komt alle goeds naar boven drijven
het allerdiepste van zijn leven
zal altijd in ons midden blijven:
een dierbaar mens die in zijn eenvoud
zo vol betekenis kon zijn
gaf aan ons leven rijke inhoud

Toen jij stierf
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien
het werd nacht en ook weer morgen
er was lawaai en stilte
en ook om ons heen
maakte het leven-van-alledag
evenveel lawaai als anders
alleen bij ons kwam dat harder aan dan
normaal

Wat deed het pijn
te zien en te horen
dat alles gewoon doorging
toen jij gestorven was

Wreed en onverschillig
genadeloos en onbarmhartig was het
en elke indruk stak dieper
deed meer pijn

Nee, ze kunnen niet weten
wat wij nu voelen
die steken pijn
van afgesneden zijn
en nooit meer samen....
ach, niets zal meer hetzelfde zijn
zonder jou

Ongewild en onverwacht
niemand had dit gedacht
's morgen vroeg van huis
's avonds niet meer thuis

Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"

Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht

Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele, stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn

Je bent nu van ons weggegaan
jouw tijd is al gekomen
een eind aan jouw bestaan
Een leegte om ons heen
is wat ons nu nog rest
wij hielden van jou op onze manier
zeg maar.... op ons best

Als je ouder wordt en niet meer weet waar je
bent
Als je mensen ziet maar ze niet meer herkent
Je niet meer bewust bent van liefde en pijn
Dan zal de eeuwige rust een verlossing zijn

Al hield je nog zoveel van het leven
Je had het niet in eigen hand
Ongevraagd moest je het verlaten
En wij staan machteloos aan de kant