🕊️Overlijdensgedichten – pagina 22

Geen woorden kunnen het beschrijven
de pijn die wij voelen om jou te moeten laten
gaan
De ongelijke strijd die jij moest strijden
al van het begin af aan
Geen woorden om het uit te leggen
hoe graag jij nog bij ons wilde zijn
Geen woorden kunnen het beschrijven
wat we voelen doet zo'n pijn

Strooi uit mijn as
voor alle winden
dat wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
naar alles wat het eens beminde
naar wolk en zee
en zich daarmee verbinden

Steeds weer de herfst
steeds weer het bederf

Je leeft, maar onontkoombaar
dat je steeds weer sterft

Maar het moet
mens ben je
mens van vlees en bloed

Zeker, het wordt weer
lente, weer zomer
alles begint weer opnieuw

Maar sterven is sterven
en eens sterf je voorgoed

Zwevend over het strand
één zijn met het zand
één zijn met de zee
weer één zijn met z'n twee

Ik heb drie schatten
Die ik koester en behoed
De eerste is de liefde
De tweede tevredenheid
De derde bescheidenheid

"Samen tot aan de drempel"
Elke dag een stapje dichter naar het eind
Elke dag een beetje van je kracht verkleind
Elke dag wat zwaarder wat je torsen moest
Doch al wetend.... eens komt alles goed

Als je van iemand houdt
en je bent van diegene gescheiden
kan niets de leegte vullen
je moet dat niet proberen
maar het is ook een grote troost
want zolang de leegte werkelijk leeg blijft
blijf je daardoor met elkaar verbonden
Waarom jij, blijft een vraag
tot op de dag van vandaag
het gemis is niet te omschrijven
het verdriet doet pijn
maar het voelt goed dat zoveel mensen
meeleven en er voor ons zijn

Zo spreekt het koren tot het brood:
Wij waren klein en worden groot
Zo spreekt de regen tot het woud:
Wij waren jong en worden oud

Zo spreekt de wereld duizendvoud:
Wij waren sterk en worden oud
Zo kleurt de avond donkerrood
Zo roept de waterval de boot
Wij waren jong en we gaan dood

Zeven maal om de aarde te gaan
Als het zou moeten op handen en voeten
Zeven maal om die ene te begroeten
Zeven maal over de zeeën gaan
Schraal in de kleren, wat zou het ons deren
Konden uit de dood wij die éne maar keren

Het doet zo'n pijn, de machteloosheid, het
verdriet
het bevatten en geloven kunnen wij nog
steeds niet
het waarom en waarom jij doet er niet meer
toe
we moeten nu ook al zonder jou, maar weten
niet hoe
Een moeder is het mooiste wat je hebt gekend
afzien en hard werken was je gewend
maar deze ongelijke strijd kon je niet aan
en voor ons ben je te snel naar vader gegaan
Rust maar zacht, je hebt je best gedaan
weet dat je nooit uit onze gedachten zult gaan