Overlijdensgedicht: ‘De laatste reis’
De laatste reis
Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs
Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen
Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron
Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht
Meer overlijdensgedichten
Treur niet over mijn dood
Treur niet over mijn dood
maar verblijd je over mijn leven
Dwars door de stille leegte
Dwars door de stille leegte
klinkt de echo van jouw lach
Zachtjes, van een afstand
alsof ik je daarnet nog zag
Steeds denk ik aan jouw grappen
steeds hoor ik weer jouw stem
Dan voel ik weer die leegte
omdat jij er niet meer bent
Na een strijd
Na een strijd, moeizaam gestreden
ging je heen, niet onverwacht
Niemand wist hoeveel jij hebt geleden
onuitputtelijk was je kracht
Maar ook hieraan kwam een einde
het deed je zeer ons te laten staan
Maar hiermee hebben wij vrede
omdat je nu kunt rusten gaan
Als sterren konden spreken
Als sterren konden spreken
Als sterren konden zien
Zouden jullie dan vanavond
Heel eventjes misschien
Naar ons kunnen zwaaien
En twinkelen als groet
Zodat wij hier beneden
Weten hoe het zonder
Jullie verder moet
— ingezonden door Marijke van de Haterd
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht