Overlijdensgedicht: ‘Twee in elkaar gesloten handen’

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Lieve ma en oma, je was zo dapper
maar het ging niet meer
Je was zo moe en legde je hoofd neer
De lichtjes waar je zo van hield
zijn nu vast altijd om je heen
Je opgewekte karakter zullen we allemaal
missen
want je laat ons nu alleen

Geen woord drukt uit de droefheid
en niets geeft weer de pijn
aan alles wat wij wensten
en dat niet zo mocht zijn

Toch heeft jouw tere leven
ons in het diepst geraakt
en daarom lief klein mensje
ben jij voor ons volmaakt

De geboorte, we hebben een meid
Grote broer, jij hebt nu een zusje
Geef haar maar zacht een kusje
De boe's en bah's vullen als violen onze oren
Het zuiverste geluid verlegt grenzen
Voor iedereen die het wil horen
Jouw lach, jouw warmte, het allermooiste in
ons popje
Zoveel dromen, onwerkelijk, zo kort, waarom
stop je?
Alleen Hij weet de reden van ons bittere
afscheid