Overlijdensgedichtje: ‘De angst voor de dood is’
De angst voor de dood is
als angst voor het leven
Wat nieuw is lijkt te groot
om het oude op te geven
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love and miss you
and wish that you were here
We'll meet again, someday, somewhere
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Zijn ogen kijken ons niet meer aan
zijn arm zwaait ons niet meer uit
hij is nu van ons heengegaan
ook al zien wij hem niet meer
zijn stem horen wij, steeds weer
voor hem nooit meer zorg en pijn
hij blijft in onze gedachten
hij zal voor altijd bij ons zijn
Hij nam het leven zoals het kwam
Zat nooit bij de pakken neer
Zorgde voor de vrolijke noot
Nu is hij er niet meer