Overlijdensgedichtje: ‘Konden we nog maar even met je praten’

Wie nooit heeft geleden
heeft nimmer geleefd
Wie zich nooit vergiste
heeft nimmer gestreefd
Wie nooit heeft geweend
heeft geen vreugd als hij lacht
Wie nooit heeft getwijfeld
heeft nooit ernstig gedacht

Al heeft hij ons verlaten
hij laat ons niet alleen
Wat wij in hem bezaten
is altijd om ons heen

Jouw koers bracht ons over de hele wereld
De mooiste haven die je ons hebt gegeven heet
thuis
Gelukkig heb je ons geleerd zelf te navigeren
En nu geef jij het roer uit handen

Omdat jouw moeder
méér was
dan zomaar een moeder

een moeder
als nooit tevoren

een moeder
onvergetelijk

een moeder
kwetsbaar en sterfelijk

noem huiverend
van ontroering
haar naam

haar onvergetelijke
naam

— ingezonden door Annette van Straten, vrij naar Hans Bouma "Kind van hun dromen"