Niet te begrijpen, niet te bevatten
We hebben pas nog fijn gepraat
Het noodlot lijkt niet in te schatten
Wat is het toch snel te laat
— Rolf Captijn
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 12
The party is over now....
We zijn in diepe rouw
Was dit nu echt jouw laatste lied
We zijn verslagen en vol verdriet
Bevoorrecht waren wij
om met jou het leven te mogen delen
De herinnering aan jouw goedheid en liefde
kan onze huidige wond helen
Zijn leven was een bont palet
Nog zoveel kleuren mogelijk
Zijn kwast viel plotseling stil
Wie geeft nu kleur aan ons leven?
Want wij houden zo van jou
Afscheid nemen wij niet
En het einde blijft nu open
Zoals jij het achterliet
Tot het laatst toe wilde je leven
door je sterke wil hiertoe gedreven
Je geest nog op volle kracht
maar over je lichaam had je geen macht
Die dag werd er een punt gezet
achter de volzin van zijn leven
maar wie geloven durft, die let
op het vervolg dat wordt geschreven
De strijd is gestreden
het leed is geleden
Angst, pijn en verdriet
voor eeuwige vrede
Eenvoud was jouw leven
Vlijtig jouw hand
Rust is je gegeven
In een ander vaderland
God saw him getting weary
and did what he thought best:
He put His arms around him
and took him home to rest
Niemand ziet je tranen
Niemand voelt de pijn
Altijd houden van
Alleen nooit meer bij je zijn
Voor hem een verlossing
Voor anderen verdriet
Hij wilde wel vechten
Maar de kracht was er niet
— ingezonden door Maria Martinez
Een herinnering in liefde
is een herinnering voor altijd
De lege plek doet pijn
maar het is goed te ervaren
dat vrienden er gewoon zijn
toen ze werkelijk nodig waren
— ingezonden door Gerarda Willems
Niet alles is voorbij
Je blijft bij ons
Door wie je was en wat je zei
En wat je voor ons hebt betekend
— ingezonden door Mildred van Dun