'n man, we zien elkaar weer
'n vader, het verdriet doet zo zeer
'n opa, we vergeten u niet meer
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 11
Het voelt alsof het gisteren was
Helaas is dat niet waar
De dagen rijgen zich aaneen:
Het is al zeven jaar...
Je was een juweel van een moeder
een diamant die door het leven
in al zijn facetten is geslepen
De angst voor de dood is
als angst voor het leven
Wat nieuw is lijkt te groot
om het oude op te geven
Hij heeft zijn strijd gestreden
De wereld werd steeds kleiner om hem heen
Hoe hij in stilte heeft geleden
Weet niemand..... hij alleen
Pas als iemand er niet meer is
begrijp je wat hij voor je betekende
Zolang hij er is
denk je er amper aan
Te snel voorbij de vele dromen
Oneerlijk lot dat is gekomen
Vandaag zijn wij een beetje gestorven
Een beetje dood gegaan
Want zonder jou te moeten leven
Kunnen wij voorlopig niet aan
Als vrienden gingen we tien jaar door het leven
Door jou heb ik iets moois mogen beleven
Vergeten doe ik je nooit
Daarvoor was onze vriendschap te groot
Een leven is een zijden draad
Een ieder weet dat ooit het draadje
breken gaat
Konden we nog maar even met je praten
Konden we nog maar even bij je zijn
Jou te moeten missen doet ons heel veel pijn
Ooit zal ik bestaan en leven
Ooit zal ik leven en gaan
Ooit zal ik gaan en sterven
Ooit zal ik sterven en bestaan
— Melanie Bonnes
Moeders sterven niet
Ze leven verder in hen
die ze liefhebben
— ingezonden door Monique
Ieder afscheid op aarde
is een weerzien in de eeuwigheid
— ingezonden door Monique
Hij was het leven nog niet moe
Maar zijn lichaam was er wel aan toe