Overlijdensgedicht: ‘Een leven is een zijden draad’

Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent
Als je mensen ziet
maar ze niet echt meer herkent
Als je toch blijft strijden
om bij ons te leven
Dan hopen wij
dat je nu de rust is gegeven

's Morgens reed hij weg...
bruisend vol leven
's Avonds bleef hij weg...
geruisloos de dood in gedreven
Op het kruispunt op de weg
op een kruispunt in het leven

Zoals je geleefd hebt, zo ben je gegaan
standvastig en vol overgave
zo kom je op je bestemming aan
in de hemel, die veilige haven

Wat is het leven van een mens
een voetstap in het zand
die weer wordt weggevaagd
wanneer de vloed de grens verplaatst
tussen zee en strand