Overlijdensgedichtje: ‘Moeders sterven niet’

Zoveel moed getoond
zo intens gestreden
niet eens voor zichzelf
liefde was haar reden

Menigeen klopte aan jouw deur
altijd deed je open
maar ik mocht zonder kloppen binnenlopen
Nu klop ik keer op keer
maar jij doet niet meer open
Kon ik nog maar even zoals toen
zomaar bij je binnenlopen

Al wist ik diep in mijn hart dat ik je zou
verliezen
Had ik af en toe toch een beetje hoop, dat je
voor het leven zou kiezen
Al doet jouw heengaan ons veel en moeten wij
nog leren
Dat ieder mens zelf de keuze maakt, dat
moeten wij respecteren
Bedankt voor de tijd die je ons hebt
gegeven
Bedankt dat je voor ons hebt geleden
Met trots zeg ik je gedag en trots ben ik dat je
mijn broertje wezen mag

Denk je aan zelfdoding? Bel 113 of 0800-0113 (gratis, dag en nacht) of chat op 113.nl

— Ria de Vries

Voor Lex

Ook al heeft niemand je gezien
zal geen mens jouw stem ooit horen
vergeten mensen zelfs je naam
ben je voor sommigen nooit geboren

Voor ons ben jij de oudste zoon
hoe kunnen wij jou ooit vergeten
je leeft voor altijd in ons hart als Lex
want zo zul je heten

— Jennefer