Overlijdensgedichtje: ‘Te snel voorbij de vele dromen’

Een man om op te bouwen
Een man die je alles gunt
Een man om te vertrouwen
Een man bij wie je huilen kunt
Een man die je steunt
Al was het nog zo zwaar
Zo'n man was Jan
Hij stond altijd voor ons klaar

Er is een schakel
die de dood niet kan verbreken
Liefde en herinnering
leven altijd voort

Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest

Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook
is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds

— Esther