Overlijdensgedichtje: ‘Te snel voorbij de vele dromen’

Eens zal ik zijn in de roep van een vogel
Eens zal ik zijn in de prille dauw
Eens zal ik zijn in het wuiven der palmen
Eens zal ik zijn in het hemelsblauw

De nacht is over je gekomen
en heeft het leven van je weggenomen

Eén jaar
het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder gaan
soms gaat het goed, vaak heel zwaar
maar we redden het wel, wij met elkaar
trots kun je op ons zijn
we doen het goed, ondanks de pijn
en in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes.... voor altijd

Een leven nog zo klein en pril
een leven nog zonder eigen wil
Nog veilig geborgen in moeders schoot
vond jij in rust een stille dood
Negen maanden had je bijna volbracht
maar we hebben tevergeefs gewacht
Je was zo mooi, zo zacht, zo fijn
heel even mochten we bij je zijn
Hoeveel we van je zullen houden
zul je nooit weten
Lieve Sven
we zullen je nooit vergeten