Overlijdensgedichtje: ‘Je was een juweel van een moeder’

Als je deze wereld achter laat
weten wij niet welke weg je gaat
Is dat naar het wijde zwerk in 't heelal
ach... wie weet wat 't worden zal
Misschien is er wel een hemels wegenplan
maar wat weten wij aardse mensen daar nu
van
Maar onze Schepper in het Paradijs
vangt je zeker op na deze lange reis
Ook wij komen eens zo ver
maar waar gaan we heen, naar welke ster?
Dat blijft het eeuwig raadsel van ons bestaan
tot 't ook voor ons tijd is om te gaan

Je leerde mij ieder moment van geluk bewust
te leven
Je had het nooit te druk om liefde te krijgen of
te geven
Een simpel woord, een vriendelijk gebaar
Zo stond jij altijd voor een ieder klaar
Volkomen onverwacht ben je gegaan
Nu leef je verder in mijn hart voortaan

Ik wou dat ik een vogel was
met zachte, witte veren
en vliegen kon
heel hoog
naar jou
om nooit terug te keren

— M'loes

Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten we Sander heel graag mee terug

— ingezonden door Marijke van de Haterd