Overlijdensgedichtje: ‘'n man, we zien elkaar weer’

Ongewild en onverwacht
niemand had dit gedacht
's morgen vroeg van huis
's avonds niet meer thuis

Je weet vooruit eens komt de tijd
van scheiden in dit leven
O God, wij hadden toch zo graag
nog een poosje samen gebleven
Die laatste tijd dat viel niet mee
maar Gij hebt ons gedragen
Help dan ook nu bij dit verdriet
dat wilden wij U vragen

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

We weten het niet, we zullen het nooit
begrijpen
Waarom een mensenleven wordt bekort
Waarom de ene bloem tot vrucht mag rijpen
De ander reeds in de knop verdort