Overlijdensgedichtje: ‘Onze wegen scheiden zich nu even’

Moeder
Omdat jij de ader was waaruit wij groeiden
Omdat jij de bodem was waaruit wij bloeiden
Omdat jij wist wat ons kon deren
Zullen wij je altijd eren

Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar
Een toast, een kus, de beste wensen
Naar buiten, vuurwerk kijken
Het liefst doen we dat met elkaar

Maar soms loopt het uit de hand
paniek, chaos, mijn God er is brand
Plezier veranderd in een drama
er heerst verslagenheid in ons land

Vreugde werd verdriet
Voorspoed werd rampzalig
Een sterretje een brand
In de kerk klinkt een afscheidslied

— Coby Kroone

Voor Dylan

Je was zo mooi
zo lief, zo klein
Je mocht maar
even bij ons zijn

— ingezonden door Margot Hagedoorn

Bij groot verlies
merk je hoe kwetsbaar je bent
Bij groot geluk
merk je hoe geluk je sterkt