Overlijdensgedichtje: ‘Onze wegen scheiden zich nu even’

Als de trom is stil gevallen
wie slaat dan nog de maat?
De melodie klinkt echter door
zoals in ons hart geschreven staat

Wachtend op een wonder
in 'n zomer waarin nog heel veel kon
IJdele hoop
besefte ik louter
waarna de herfst begon

Het stormde in mijn hart
en verdriet vulde al mijn dromen
Steeds opnieuw
de vraag
wanneer zal de winter komen?

Nu heb ik het zo koud
en de lente lijkt voorgoed verleden
Maar, voorbij is ook
jouw pijn
jij hebt genoeg geleden

Einmal in deinem Leben
kommt leis' der Tod zu dir
und klopft, nur dir vernehmbar
an deines Herzens Tür
Du kannst ihm nicht entrinnen
fliehst du auch noch so weit
er wird dich immer finden
zu deiner Zeit

Wakker worden naast jou
met je slapen in het grote bed
samen eten aan tafel
koffie drinken, vers gezet
wandelen op een middag
samen aan de afwas staan
jou een boek zien lezen
jou zien komen of zien gaan
jou horen zingen, fluiten
ergens in of om het huis
met jou praten
nooit meer kom je thuis