Overlijdensgedichtje: ‘Tot het laatst toe wilde je leven’

Elk afscheid is de geboorte
van een herinnering...

Jouw stem klinkt niet meer in ons midden
Toch spreek je nog in ons hart

Daphne

Hoe werd naar je komst uitgekeken
Wat was iedereen trots...wilde je verwennen
Nu is echter gebleken
Dat we je niet écht hebben mogen leren kennen

Geen 4 maanden heb je
ons met je aanwezigheid mogen verblijden
Een hel voor een ieder die zo dichtbij staat
Nu zijn we je afscheid aan het voorbereiden
Geen pil...... geen helende hand heeft gebaat

Geen woord heb je tot ons kunnen richten
Je blik en glimlach alleen waren al voldoende
Om onze zielen te verlichten
In alle droefheid zien we toch hetgeen ons
verzoende

De liefde voor al het leven
De liefde het leven te laten
En dan weer heel even
Relativeren..... afzien van resultaten

In onze harten je naam gegrift
Zullen je bestaan nooit ontkennen
Herinneren, je geboorte als gift
Aan jouw afscheid wellicht nooit wennen

Papa en Mama, Opa's en Oma's... ieder die je
lief heeft zit hier
En jij... omsloten door onze liefde... ligt daar
Eigenlijk heel eenzaam en alleen... ik krijg het
moeilijk op papier
Wij moeten door... maar jij bent al klaar

— Béla

Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein