Overlijdensgedichten – pagina 33

Ziekte en zorgen overkomen ons allemaal
Maar daardoor groeien we en gaan we op
sterke benen staan
Hoe meer we dit meemaken met geduld en
dankbaarheid
Hoe sterker we worden en hoe meer we kunnen
verdragen
Hoe meer we kunnen verdragen, hoe groter
onze liefde
en herinnering aan diegene die we moeten
laten gaan

— ingezonden door Monique Verschuure

Nog lang niet klaar in zijn bestaan
maar al het mogelijke gedaan
het tijdelijke verwisseld voor de eeuwigheid
nemen wij zeer bedroefd afscheid

Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar

Als ik 's avonds slapen ga
Komen veertien engeltjes bij me staan
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij wekken
Twee die mij wijzen
Naar het hemels paradijs

Op snelle vleugels vloog je heen
Veel te jong, veel te vroeg
Herinneringen blijven
Ons hart is leeg...
Maar ook vol

Mensen gaan dood
Dat hoort bij het leven
Dat weet klein en groot
Het gebeurt... heel even
Maar wat wij moeten zeggen
Onze ma en oma is dood
En dat herinnert men zich het hele leven

Gedreven door de liefde van zijn Heer
is hij een gids en steun geweest voor velen
totdat God zelf zei: "Kind, het hoeft niet meer
je mag nu eeuwig in Mijn vreugde delen"

De nacht is over je gekomen
en heeft het leven van je weggenomen

Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis
Een vertrouwelijk gesprek
soms een strandje hier en daar
ja, mijn moeder wist echt alles
was je hier nog even maar
Uit je lijden nu verlost
je grootste strijd gestreden
heel veel pijn heb je doorstaan
die pijn behoort nu tot het verleden

Geen kaarten en geen briefjes meer
Geen humor en geen vreugdetraan
Wat ons rest is verslagenheid
Onze oma is heengegaan

Geen telefoontjes en geen bezoekjes meer
Geen warmte en geen opbeurend woord
De twinkeling in haar ogen is voorbij
Onze oma was enig in haar soort

Geen kracht en geen enthousiasme meer
Geen hartelijkheid en geen spontaan appèl
Die herinneringen bewaren wij in ons hart
Lieve oma, dank u wel!

Er is geen einde aan 't laatste begin
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
En daar geloof ik in

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster, dan zal ik komen
Dan zal ik komen, iedere nacht

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee

Nu moet ik verder zonder jou
Je stem zal ik nooit meer horen
Nooit meer je armen om mij heen
Ik voel mij hopeloos alleen
De mooiste herinnering zal zijn
Mijn leven met jou, dat was fijn

Peaceful, little white dove
Forever the symbol of Peace and Love
Untouched by human skin
Look to the rainbow growing within
A beautiful bird so innocent and white
The purest of creatures by day and by night
We will always love you, our Dove
Now you are with the angels, in the heaven above