Overlijdensgedicht: ‘In haar dromen zag zij deze mooie tuin’
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak
Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid
Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd
Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig
En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"
Meer overlijden & rouw gedichten
Geef mij wanneer de dag is
Geef mij wanneer de dag is dat ik afreis
niet uw donkere rouw
maar de glimlach van drie witte rozen
dat ik glimlach in hun morgendauw
Ik zie de bomen vol bloesempracht
Ik zie de bomen vol bloesempracht
de schapen grazend in de wei
Ik voel de zon in al zijn kracht
en ik weet: dit gaat nooit voorbij
Daar, tussen de bomen van mijn bloesemlaan
word ik geroepen, ik moet nu gaan
Met de vogels vlieg ik mee tot achter de
horizon
terug, terug naar waar het allemaal begon
Ons leven laat het jouwe los
Ons leven laat het jouwe los
Met angst, pijn en tranen
We waren twintig weken samen
Nu zijn we anders samen....
en alleen
Lieve Bram, ga rustig heen
We houden van je
— Ingrid, Johan en Sanne
Je grote broer
Je grote broer Youri waakt altijd over jou
en zendt zijn zonnestraaltjes die zeggen:
"Ik hou van jou"
— Frans en Wilma Hermans