Overlijdensgedicht: ‘In haar dromen zag zij deze mooie tuin’
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak
Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid
Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd
Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig
En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als ik ooit dood zal zijn
en jij mij missen zou
zomaar op een regendag
luister dan naar het lied van de regen
bij het fluiten van de wind
volmaakte harmonie en tijdloos bovenal
sluit je ogen dan
en weet dat ik bij je ben
Al vijf lange jaren zonder jou
Waarom moest dit nou gebeuren?
Wij hadden verder met jou willen leven
Mijn kleinste meisje, onze zus
Nooit, nee nooit ben jij uit onze gedachten
Missen doen wij jou steeds meer
Men zegt: verdriet dat slijt
Maar weet men ook wanneer?
Intens verdrietig om wat niet meer is
En nooit meer zal zijn
Dankbaar voor wat was
En altijd zal blijven
— ingezonden door Mildred van Dun
Zo klein en zo ontzettend teer
onze lieve Jeroen is er niet meer
Zijn lijfje kon het leven niet meer aan
en wij... wij hebben hem moeten laten gaan
Onze armen hangen bengelend naar....?
maar hij zal altijd bij ons zijn, in ons hart en
gelukkig blijft hij daar
Dag lief ventje, bedankt voor het stukje leven
dat wij met jou mochten beleven