Overlijdensgedichtje: ‘Eenvoud was jouw leven’

Wat vreemd dat jij er niet zult wezen
wanneer ik weer naar huis zal gaan
jij zult niet meer in de kamer staan
en mij omhelzen als voor dezen

Ik zal nooit meer, als je zat te slapen
boven een boek of boven de krant
het blad dat glipte uit jouw hand
glimlachend van de grond oprapen

Ik zal nooit jouw "goedenacht" meer horen
of het gestommel op de trap
wanneer jouw trage, moede stap
de morgenstilte kwam verstoren

O, die vertrouwde kleine dingen
die jij zo onopvallend deed
die zal ik missen, totdat dit leed
verstild is tot herinneringen

Je wordt alleen geboren
en alleen ga je heen
Zodra je dit begrijpen gaat
sta je wel alleen
Dan heb je al wat meegemaakt
en sta je aan de kant
Zodra je dit begrijpen gaat
is je kaars haast opgebrand

Voor de allerliefste moeder

Dieper dan een oceaan
hoger dan de hoogste berg
heftiger dan een orkaan
mis ik je zo erg

Zwarter dan een duistere nacht
natter nog dan regen is
mooier dan een bloemenpracht
zo intens is mijn gemis

Glanzender dan diamant
feller dan een ijselijke kou
word ik telkens overmand
door mijn gemis aan jou

Harder dan de hardste steen
nog bitterder dan gal
voel ik me nog steeds alleen
omdat ik je nooit vergeten zal

Doorschijnender dan een stuk glas
duurder dan een groot cadeau
denk ik aan hoe mooi het was
o, ik mis je zo

— ingezonden door Corrina van Hal

The mention of my child's name
may bring tears to my eyes
but it never fails to bring
music to my ears
If you are really my friend
let me hear the beautiful music of her name
it soothes my broken heart
and sings to my soul