Overlijdensgedichtje: ‘Voor ik was’
Voor ik was, wat ik nu ben
traag ondanks veel voetjes
Vele ben ik daarvan kwijt
en beweeg me zacht en zoetjes
Een zuchtje wind gelijk muziek
verplaatst mij zonder hinder
Dan zeg ik zachtjes "Dank o Heer"
nu kan ik dansen, ik ben een vlinder
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Door de tranen van dit uur
sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem
maar vooral haar hart
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest
Ons dochtertje is nu een sterretje
ons meisje zo mooi en klein
jij zal nu een sterretje zijn
Wat schijn je mooi en licht
in mijn gedachten zie ik je gezicht
Straal maar in de hemel zo goed als je kan
zodat wij er van genieten dan
Ik hou nog zoveel van jou
dat ik jou nooit vergeten zou
Mijn meisje, zo mooi en klein
iemand als jij kan er nooit meer zijn
Zo klein en zo ontzettend teer
onze lieve Jeroen is er niet meer
Zijn lijfje kon het leven niet meer aan
en wij... wij hebben hem moeten laten gaan
Onze armen hangen bengelend naar....?
maar hij zal altijd bij ons zijn, in ons hart en
gelukkig blijft hij daar
Dag lief ventje, bedankt voor het stukje leven
dat wij met jou mochten beleven