Overlijdensgedichtje: ‘Je kruipt niet langer op het land’

Jij
zonder gezicht
weet wat ik voel

Jij
zonder stem
hoort wat ik bedoel

De letters komen uit het niets
ze menen het
ze zeggen me iets

De brieven
vol begrip
en medeleven
zomaar
van iemand
uit een hart gegeven

Zonder jouw ogen te zien
weet ik dat daar tranen staan
samen verder
samen er doorheen gaan

Mensen
zonder stem
zonder gezicht
de letters
de woorden
die de pijn
iets verlicht

Dat ik dat zien mag, deze tuin
in volle voorjaarspracht
Ik adem bloemen en bezat me aan het licht
laat me alleen, ik wil hier zijn
tot ver na middernacht
en met de bloemen samen
gaan mijn ogen dicht

Als een vlinder heb je geleefd
prachtig en geliefd
door je kinderen en kleinkinderen
getrouwd met een lieve vrouw
en toen was je ineens weg
onze harten gegriefd

Nu vallen onze tranen
als een regen uit ons hart
want zonder jou lieve Opa
wordt het voor ons allemaal
toch wel een beetje hard

Ons vlindertje is uitgevlogen
naar een prachtig land
waar wij samen allemaal na dit leven
zullen lopen, hand in hand

Opa, ik zeg u nu gedag
maar ooit zie ik u weer
onthoud dat ik veel van u hou
en kijk alle dagen
vol liefde op ons neer

— ingezonden door Githa

Al blijven dan de vragen
geen mens weet het waarom
Straks aan het eind der dagen
dan zie we jou weerom