Overlijdensgedicht: ‘Ik zie nog in de verte’
Ik zie nog in de verte
het kleine vlammetje branden
heel zachtjes
heel zwak
maar ik zie het nog
Hoewel die kaars
al een tijdje geleden doofde
ze leek eindeloos te branden
maar ze smolt weg
Zo traag dat het amper te zien was
en zo traag het einde toen kwam
zo snel was het er nu
Maar het echte einde zal pas komen
als ik dat vlammetje niet meer zal zien
jouw vlammetje....
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ze kende vreugde
Ze kende verdriet
Ze kende liefde
Ze kende ziekte
Ze kende vrede
Ze kende pijn
In alles was ze dapper en oprecht
Zoals ze heeft geleefd is ze ingeslapen
Het zal nooit meer hetzelfde zijn
je glimlach
je woorden
je hele bestaan
zijn zomaar van mij weggenomen
plotseling weggegaan
Het zal nooit meer hetzelfde zijn
je thuis
je stoel
of je glas rode wijn
en zelfs ik
die zonder jou
nooit meer dezelfde zal zijn
Als je in al je verdriet
zoveel lieve mensen om je heen ziet
die je allemaal willen ontlasten
dan kent het leven veel contrasten
want ondanks het grote verdriet doet dit goed
en geeft het ons weer een beetje moed
Since you have gone and I remain
One thing I ask you to do
Walk slowly down that lovely path
For some day I'll come to you
I want to know each step you take
That I may do the same
For some day down that lovely lane
You'll hear me call your name
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert